Κινεζικός Πολιτισμός - Silk Road Stories

Γένεση του Κινεζικού Πολιτισμού

Με χιλιάδες χρόνια συνεχούς ιστορίας, η Κίνα αποτελεί έναν από τους αρχαιότερους πολιτισμούς της υφηλίου και αποτελεί λαμπρό παράδειγμα για τους υπόλοιπους πολιτισμούς ακόμη και σήμερα. Η μελέτη της ιστορίας της Κίνας και του πολιτισμού των Κινέζων κατά την αρχαιότητα, αλλά και κατά τη διάρκεια των νεότερων χρόνων, διακρίνεται με βάση τις δυναστείες, που για τέσσερις χιλιετίες διαδέχθηκαν η μία την άλλη. Για το έργο των δυναστειών αυτών μπορείτε να ενημερωθείτε από την εφαρμογή μας είτε στο κινητό σας είτε στην ιστοσελίδα μας.

Η ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή από τους παλαιολιθικούς χρόνους μαρτυρείται από ένα πλήθος αρχαιολογικών ευρημάτων όπου η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως  κατά την δεκαετία του 1930.

Χαρακτηριστικότερο εύρημα της αρχαιολογικής έρευνας είναι ο σινάνθρωπος του Πεκίνου ηλικίας 500.000 ετών στο Chou kou-tien,  και ενός  σκελετού ηλικίας 600.000 ετών  στο Lantian καθώς και διαφόρων παλαιολιθικών και νεολιθικών εργαλείων που βρέθηκαν στο χωριό Yang Shao  του Honan.

Κατά τη Νεολιθική εποχή, ο κινεζικός πολιτισμός αναπτύχθηκε γύρω από δύο κέντρα. Στον βορρά, στο οικοσύστημα της περιοχής του Κίτρινου Ποταμού- Χουάνγκ-Χε, και στο νότο, σε αυτό της περιοχής του ποταμού Γιανγκ-τσέ. Λόγω της γεωγραφίας της περιοχής, οι εισβολές γειτονικών λαών ήταν περιορισμένες, δίνοντας αρκετό χρόνο στους τοπικούς πολιτισμούς να αναπτυχθούν σε ήρεμο περιβάλλον.

Με βάση την παράδοση και τους διάφορους μύθους της Κινεζικής Μυθολογίας, στους πρώτους άρχοντες της περιοχής αποδίδονται ένα πλήθος μαγικών ιδιοτήτων και ταυτόχρονα χρεώνονται την επινόηση διαφόρων τεχνών, όπως η γραφή ή η καλλιέργεια της γης.

Περί το 7.000 π.Χ., οι Κινέζοι ασχολούνται ως αγρότες κεχριού, δίνοντας ώθηση στον πολιτισμό Γιαχού.

Από το 5.000 έως το 3.000 π.Χ.  πιθανολογείται ότι οι Κινέζοι ανέπτυξαν την κατασκευή των κεραμικών και της πορσελάνης.

Σύμφωνα με τον θρύλο στην περιοχή που ο Κίτρινος ποταμός Huang He σημειώνει μια μεγάλη καμπή είναι ο ιστορικός γεωγραφικός πυρήνας από όπου ξεκίνησε το κινεζικό έθνος.

Εκεί βασίλεψε ο Κίτρινος βασιλιάς Χουάνγκ Ντι (Huang Di)   για 100 περίπου χρόνια μέσα στην 3η χιλιετία π.Χ. και θεωρείται ο ιδρυτής του κινεζικού πολιτισμού.

Είναι ο αυτοκράτορας που γέννησε τον πολιτισμό, δημιούργησε τη σοφία και την ίδια την Κίνα. Ανακάλυψε τη γραφή, τη μουσική, τα μαθηματικά και το μετάξι.

Την αφήγηση της ιστορίας της Κίνας ακολουθεί, η δημιουργία της πρώτης δυναστείας, της δυναστείας των Χσια (2070 – 1600 π.Χ.), για την οποία υπάρχουν ελάχιστα ιστορικά στοιχεία και, κυρίως, καλύπτεται από μυθολογικές αναφορές.  Σύμφωνα με τον θρύλο η δυναστεία ιδρύθηκε από τον θρυλικό Γιου τον Μεγάλο. Φημολογείται ότι την περίοδο των Χσια έχουμε το πρώτο κινεζικό αλφάβητο.

Την πτώση της ακολούθησε η άνοδος της δυναστείας των Σανγκ (1600-1046 π.Χ.), κατά την οποία συναντούμε τις πρώτες σημαντικές ιστορικές καταγραφές. Το κράτος  Σανγκ αναπτύχθηκε στην περιοχή του Κίτρινου Ποταμού, από τον 16ο αιώνα π.Χ. έως τον 11ο αιώνα π.Χ., δημιούργησε έναν πολιτισμό με τα χαρακτηριστικά των πολιτισμών της Εποχής του Ορείχαλκου, κύριο επίτευγμα του οποίου είναι η πρώτη γνωστή μας μορφή του Κινεζικού αλφαβήτου, το οποίο χρησιμοποιούταν για θρησκευτικές τελετές.

Το κράτος των Σανγκ ακολουθεί η άνοδος της δυναστείας των Τσόου (1.046 – 256 π.Χ.).  Σε όλους τους τομείς της σύγχρονης επιστήμης υπάρχει σημαντική ανάπτυξη κατ’ αυτή την εποχή. Η οργάνωση του κράτους είναι Φεουδαρχική. Κατά τη λεγόμενη «Περίοδο της Άνοιξης και του Φθινοπώρου»  αναπτύχθηκαν σημαντικά οι αντιλήψεις για την κοινωνική και πολιτική ζωή.

Κατά την περίοδο αυτή η γεωργία,  αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό. Ο σίδηρος αντικατέστησε τον ορείχαλκο στην κατασκευή των όπλων , δημιουργήθηκε  κρατικό μονοπώλιο για την εμπορική διακίνηση του σιδήρου και του αλατιού. Κυκλοφόρησε ένα σταθερό νόμισμα και γενικά άνθισε ο πολιτισμός. Κωδικοποιήθηκαν  οι πρώτοι κανόνες δικαίου και το κράτος έφθασε σ’ ένα επίπεδο υψηλής οργάνωσης.

Παράλληλα στην καθημερινότητα της ζωής τους οι Κινέζοι άρχισαν να εκδηλώνουν την ευγένεια, ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς τους, ακόμη και σήμερα.

Η Περίοδος της Άνοιξης και του Φθινοπώρου (722 – 476 π.Χ.) χαρακτηρίστηκε από την εμφάνιση των σημαντικότερων σχολών της γηγενούς Κινεζικής φιλοσοφίας τις λεγόμενες και «Εκατό Σχολές Σκέψης».  Τα έτη 551-478 π.Χ. εμφανίζεται στην Κίνα ο Κομφούκιος που κηρύσσει την επάνοδο στα πάτρια ήθη και με τις διάφορες σχολές του Κομφουκιανισμού αφήνει  τη σφραγίδα του στις κατοπινές εξελίξεις της Κίνας, ο Λάο Τσε και ο Ταοϊσμός, η σχολή των Νομικιστών καθώς και ένα μεγάλο μέρος ανεξάρτητων φιλοσόφων.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν μια εποχή μεγάλης άνθησης του πολιτισμού της αρχαίας Κίνας.

Όμως,  η ανακάλυψη και η αξιοποίηση του σιδήρου στην  κατασκευή   όπλων,  οδήγησαν στην ενίσχυση των περιφερικών αρχόντων, οι οποίοι σύντομα άρχισαν να αναζητούν μεγαλύτερες εξουσίες, οδηγώντας στη σταδιακή διάσπαση της κεντρικής εξουσίας μεταξύ των ετών 403 – 221 π.Χ. .  Έτσι φθάνουμε στην  εποχή  των Μαχόμενων Βασιλείων,

Η  κατάσταση αυτή  οδήγησε τελικά στην πτώση και τον διαμελισμό του κράτους των Τσου σε μικρότερα βασίλεια.

Το 221 π.Χ.  ο βασιλιάς Τσιν (Qin )  του ισχυρότερου βασιλείου, κατακτά όλα τα υπόλοιπα βασίλεια και δημιουργεί ένα ενιαίο Κράτος. Στέφεται ως ο πρώτος αυτοκράτορας της ενιαίας τότε Κίνας και ονομάζεται Τσιν Σι Χουάνγκ Ντι ( Qin Shi Huang Di).




Κινεζική Θρησκεία


Ο πολιτισμός της Κίνας έχει αποδείξει με το πέρασμα των αιώνων την ανοχή του σε όλες τις θρησκείες. Στην Κίνα υπάρχουν από παλιά πολλές θρησκείες, άλλες εγχώριες, όπως ο Κομφουκιανισμός και ο Ταοϊσμός, και άλλες επείσακτες, όπως ο Χριστιανισμός (Προτεστάντες), ο Ρωμαιοκαθολικισμός, το Ισλάμ  και  ο Μαχαγυάνα Βουδισμός. Οι κύριες όμως μεταξύ αυτών είναι ο Κομφουκιανισμός, ο Ταοϊσμός και ο Μαχαγυάνα Βουδισμός.

Οι τρεις αυτές θρησκείες υπάρχουν και ως χωριστά θρησκευτικά συστήματα, λίγοι όμως είναι εκείνοι που έχουν τη μία μόνο από αυτές ως αποκλειστική ή κύρια θρησκεία τους.

Αυτό συμβαίνει, διότι η θρησκεία που ασκεί η πλειονότητα του κινεζικού λαού, και που γι’ αυτό μπορεί να ονομαστεί κινέζικη θρησκεία, αποτελείται από τις τρεις παραπάνω θρησκείες σε συνδυασμό. Ο συνδυασμός τους συνίσταται στη χρήση από τους ίδιους ανθρώπους πότε της μιας και πότε της άλλης, ανάλογα με τον επιδιωκόμενο σκοπό.

Έτσι για την επίτευξη σκοπών που σχετίζονται με θέματα υγείας και μακροβιότητας  προσφεύγουν στον Ταοϊσμό. Για προβλήματα που αφορούν σε ανθρώπινες σχέσεις τόσο μέσα στην οικογένεια, όσο και σε εκείνες που αφορούν στις κοινωνικές και δημόσιες υποχρεώσεις, στρέφονται στον Κομφουκιανισμό. Τέλος για την επίτευξη μιας καλής μεταθανάτιας ζωής, οι Κινέζοι καταφεύγουν σ’ εκείνους τους Βούδες και Μποντισάτβες που βοηθούν σ’ αυτό τον τομέα.

Επιπροσθέτως, για την επίτευξη σκοπών όπως η καλή υγεία,  η επαγγελματική προκοπή, η απόκτηση παιδιών, η προστασία από συμφορές κτλ. οι Κινέζοι στρέφονται σ’ ένα πλούσιο πάνθεο, που αποτελείται από τα θεία όντα όλων των παραπάνω θρησκειών.

Κυρίαρχη θέση κατέχουν τα πνεύματα των προγόνων, που πιστεύεται ότι επηρεάζουν θετικά ή αρνητικά τη ζωή της οικογένειας των απογόνων τους. Από τα μέλη της οικογένειας αυτής γίνονται σ’ αυτούς προσφορές, για να εξασφαλιστεί η προστασία τους.

Τέλος για την επίτευξη σκοπών που σχετίζονται με διάφορα άλλα θέματα οι  Κινέζοι βρίσκουν καταφύγιο σ’ ένα πάνθεο θεοτήτων όπου κυρίαρχη θέση έχουν  τα κακά πνεύματα, στα οποία γίνονται θυσίες για να προστατευθούν από αυτά.

Αυτή η όψη της κινεζικής θρησκείας, που έχει ως αντικείμενο λατρείας όλα αυτά τα θεία όντα, συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ποσοστό της θρησκευτικής δραστηριότητας του κινεζικού λαού. Από αυτή την άποψη είναι λοιπόν η επικρατέστερη και εμφανέστερη θρησκευτική αποτύπωση στην Κίνα

Λατρεία, μύθοι, φεστιβάλ και διάφορα έθιμα  που συνδέονται με τους διαφορετικούς λαϊκούς Θεούς και τις θεές, αποτελούν ένα σημαντικό μέρος του Κινεζικού πολιτισμού ακόμα και σήμερα.

Παρόλα αυτά, στην Κίνα επειδή η θρησκεία έχει διαχωριστεί από την πολιτική, οι διάφορες θρησκείες είναι ίσες απέναντι στον νόμο και καμιά δεν έχει την πρωτοκαθεδρία. Η πίστη κάθε ανθρώπου θεωρείται πολύ προσωπική υπόθεση και κάθε πολίτης απολαμβάνει την ανεξιθρησκία. Η κυβέρνηση της Κίνας σέβεται τα θρησκευτικά πιστεύω όλων των ανθρώπων,  την ελευθερία να εκδηλώνουν την λατρεία τους και προστατεύει τις θρησκευτικές δραστηριότητες  κάθε πολίτη.

Πηγές:

«Χριστιανισμός και Θρησκεύματα» Δ. Τριανταφύλλου/ Α. Αργυρόπουλος

Θρησκευτικά Β΄Λυκείου   Γενικής παιδείας. Εκδόσεις «Πατάκη»

http://www.chinabusiness.gr/index.php?categoryid=60&p2_articleid=85

https://sites.google.com/site/lykmworldreligions/kineziki-thriskeia

http://www.chinabusiness.gr/plugins/p2_news/printarticle.php?p2_articleid=85





Κινεζική Γλώσσα και Γραφή


Η κινεζική γλώσσα και γραφή  είναι από τις αρχαιότερες του κόσμου και σε συνεχή χρήση για χιλιάδες χρόνια. Τα κινεζικά ιδεογράμματα θεωρούνται έργα τέχνης και η ομορφιά τους είναι φανερή. Όταν τα παρατηρεί κανείς  αντιλαμβάνεται, γιατί στην Κίνα η καλλιγραφία θεωρείται πραγματική τέχνη όπως η ζωγραφική.





Κινεζική Φιλοσοφία


Ο πιο γνωστός κινέζος στοχαστής, ο Κομφούκιος, έζησε στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ.  Θεωρείται  ο πρώτος επίσημος φιλόσοφος και είναι αυτός που έθεσε τη σφραγίδα του σε ολόκληρη την ιστορία της κινεζικής φιλοσοφίας. Ωστόσο η Κομφουκιανική σκέψη δεν είναι προϊόν παρθενογένεσης. Παρ’ ότι υπάρχει έλλειψη επωνύμων  φιλοσόφων μέχρι τον  6ο αιώνα π.Χ. , το κενό αυτό καλύπτεται με την κινεζική παράδοση στοιχεία της οποίας έχουν διασωθεί μέχρι και σήμερα.

Τα αρχαιότερα γραπτά κείμενα από τα οποία αντλούμε στοιχεία για την προκομφουκιανή σκέψη είναι:

Α. μαντικά κείμενα γραμμένα πάνω σε κόκαλα ζώων, που χρονολογούνται από τη δυναστεία των Σανγκ 2ος αιώνας π.Χ. Β. ανάγλυφοι γραφικοί χαρακτήρες της Δυναστείας των Τσου πάνω σε χάλκινα αγγεία. Γ. κείμενα γραμμένα πάνω σε λωρίδες από μπαμπού, της δυναστείας των ανατολικών Τσου ( 771-221 π.Χ.)

Εκτός από αυτά σώζονται  ολοκληρωμένα έργα και συλλογές γραμμένες μεταξύ 2000 – 771 π.Χ. Τα γεγονότα όμως που αναφέρονται σε αυτά, είναι πολύ παλαιότερα από τα ίδια τα κείμενα.

Τα σωζόμενα έργα της προκομφουκιανής εποχής (1000 π.Χ) είναι:

1) Το βιβλίο των μεταβολών ( I Ching )

2) Το βιβλίο των ωδών  ( Shih Ching )

3) Το βιβλίο της Ιστορίας  ( Shu Ching )

4) Τα σχόλια του κ. Τσο  ( Tso Chuan )

5) Τα χρονικά του φθινοπώρου και της άνοιξης  ( Ch’iun  Ch’iu )

6) Οι διάλογοι μεταξύ κρατών  ( Kuo Yu )

Αξίζει να σημειωθεί ότι τον 6ο αιώνα π.Χ. απ’ όπου αντλούμε επιβεβαιωμένες ιστορικές πληροφορίες,  οι θεωρίες περί κράτους και διακυβέρνησης της χώρας κατέχουν σημαντική θέση στη φιλοσοφική σκέψη των κινέζων φιλοσόφων. Αυτό είναι φυσικό, γιατί το ξεκίνημα της  κινεζικής φιλοσοφίας  άρχισε μέσα  στα παλάτια των βασιλέων από μορφωμένους γραφειοκράτες και αξιωματούχους. Σκοπός τους ήταν να καταγράψουν γενικές ηθικές αρχές, που θα τους επιτρέπουν να διατρέφουν τον λαό και να συμβάλλουν στη διαμόρφωση μιας πολιτισμένης πνευματικά, ηθικά και αισθητικά καλλιεργημένης πολιτείας και κοινωνίας .Έτσι έχουμε τον Κομφούκιο να διακηρύττει ότι  ο ηγεμόνας ως εκπρόσωπος του ουρανού πρέπει να κυβερνά με βάση την αρετή και την ανθρωπιά.

Ο  Λάο Τσε στο Τάο Τε Τσινγκ και ο μεγάλος ταοϊστής φιλόσοφος Chuang Tse  ασχολούνται με θέματα που αφορούν τη διακυβέρνηση του  κράτους διδάσκοντας, ότι οι βασιλείς και αξιωματούχοι πρέπει να κυβερνούν δια της Wu wei (μη δράσης), δηλαδή δια της αδράνειας. Η τρίτη από τις σημαντικές φιλοσοφικές σχολές η «Νομοκρατική»  δίδασκε την εγκαθίδρυση ενός σκληρού καθεστώτος με αδυσώπητους νόμους βασισμένο σ’ ένα σύστημα με αμοιβές και τιμωρίες. Τις ιδέες  της «Νομοκρατικής» σχολής έθεσε σε εφαρμογή και πέτυχε την ίδρυση της ενιαίας αυτοκρατορίας 246-206 π.Χ. ο γνωστός στην ιστορία  Chin Shi Hyang Di,  που πολύ όμως γρήγορα αντικαταστάθηκε από την δυναστεία των Χαν 206 π.Χ. έως 220 μ.χ. οι οποίοι για τέσσερις  αιώνες κυβέρνησαν βασιζόμενοι στην κομφουκιανική σκέψη.

Τα «Ανάλεκτα» του Κομφούκιου (5ος-3ος αιώνας π.Χ.)και Το «Τάο Τε Τσινγκ» του Λάο Τσε  (6ος αιώνας π.Χ.) είναι τα πιο διάσημα, πολυδιαβασμένα και πολυμεταφρασμένα βιβλία της κινεζικής φιλοσοφίας.

Το κυρίαρχο, όμως,  χαρακτηριστικό του κινεζικού πολιτισμού αποτελεί ο κομφουκιανισμός, παρ’ όλο που κατά περιόδους τέθηκε σε δοκιμασία. Η επίδρασή του όμως αποδείχτηκε ιδιαίτερα σημαντική. Ο κινεζικός πολιτισμός είναι  ένας αξιοθαύμαστος πολιτισμός  από το γεγονός, ότι κατάφερε να επιβιώσει διαχρονικά χωρίς να υποστεί μεγάλες απώλειες  και χωρίς να αλλοιώσει την ταυτότητά του.






Ιστορία του Μεταξιού



Η μεταξουργία ήταν γνωστή πριν από 4.500 χρόνια στην Κίνα, όπως αναφέρουν τα αρχαία κείμενα.

Ο μύθος λέει ότι η σύζυγος του Κίτρινου αυτοκράτορα, Λέι Τσου (Leizu) ή αλλιώς Σι-Λινγκ Τσι  ( Xi-Lingshi) το 2650 π.Χ. καθώς περιδιάβαινε στον κήπο της παρατήρησε ένα παράξενο σκουλήκι που έτρωγε ένα φύλλο μουριάς.





Για αρκετές ημέρες το παρακολουθούσε να πλέκει ένα χρυσαφί ιστό και πίστεψε ότι ήταν η ψυχή κάποιου πεθαμένου προγόνου της. Ύστερα, το σκουλήκι κλείστηκε  στον χρυσαφένιο ιστό του δημιουργώντας ένα κουκούλι. Μετά από μερικές ημέρες μέσα από αυτό το κουκούλι ξεπρόβαλε μια πεταλούδα. Μαγεμένη η αυτοκράτειρα καθώς έβλεπε την πεταλούδα, το κουκούλι  έπεσε μέσα σ’ ένα φλιτζάνι με τσάι. Έβγαλε το μουσκεμένο κουκούλι από την κούπα της και καθώς άρχισε να το ξετυλίγει βρέθηκε να κρατάει στο χέρι της μια μακριά, απαλή, δυνατή και αστραφτερή κλωστή από μετάξι. Μετά την ανακάλυψη αυτή, άρχισε να διδάσκει τις γυναίκες πώς να υφαίνουν την κλωστή και πώς να εκτρέφουν το παράξενο αυτό σκουλήκι.




Κατασκεύασε μέσα στα ανάκτορα σηροτροφείο, μεταξουργείο και υφαντουργείο με εργάτες τις ευγενείς κυρίες της Αυλής. Από τότε η αυτοκράτειρα αυτή λατρεύτηκε ως θεά του μεταξοσκώληκα και ονομάστηκε «Θεά της Μουριάς και του Μεταξιού».

Οι Κινέζοι απαγόρευαν με αυστηρούς νόμους τη διάδοση της σηροτροφίας, ενώ η εξαγωγή των σπόρων του μεταξοσκώληκα θεωρείτο αδίκημα και η ποινή ήταν θάνατος. Επιτρεπόταν μόνο η εξαγωγή κατεργασμένων νημάτων και υφασμάτων.




Η πρώτη κλοπή του μυστικού της κινέζικης σηροτροφίας οφείλονταν στην λατρεία που είχε μια πριγκίπισσα της  αυτοκρατορικής κινεζικής αυλής,  για τα πολύτιμα  μεταξένια  φορέματα. Όταν ένας βασιλιάς του Khotan (περιοχή του Θιβέτ)  τη ζήτησε σε γάμο,  την προειδοποίησε  ότι αυτή θα έπρεπε να απαρνηθεί τα ρούχα που φορούσε συνήθως,  γιατί στο δικό του βασίλειο η σηροτροφία ήταν άγνωστη. Η πριγκίπισσα μη θέλοντας να απαρνηθεί τα πολυτελή στολίδια της, έκρυψε σπόρους μουριάς και αυγά μεταξοσκώληκα μέσα στα πολύ πλούσια μαλλιά της και κατόρθωσε να αποφύγει, χάρις τον πριγκιπικό της τίτλο, την στενή επίβλεψη που ασκούνταν στα σύνορα της χώρας. Με αυτόν τον τρόπο, τα μετέφερε  στο Θιβέτ, όπου και δίδαξε την τέχνη παραγωγής του μεταξιού

Από τον 9ο αιώνα π.Χ. οι Έλληνες, άποικοι της Μ. Ασίας γνώριζαν την ύπαρξη του μεταξιού και των μεταξωτών υφασμάτων, αλλά θεωρούσαν ότι είναι φυτική ίνα.

Με τις εκστρατείες του Μ. Αλέξανδρου (336-323 π.Χ.) το μεταξωτό ύφασμα εισήχθη στην αρχαία Ελλάδα. Ο Μέγας Αλέξανδρος μάλιστα έστειλε δείγματα στο δάσκαλό του Αριστοτέλη θέλοντας να μάθει το μυστικό της παραγωγής του μεταξιού, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Σήμερα γνωρίζουμε,  από τις ανασκαφές του Κεραμεικού στην Αθήνα,  ότι κινεζικά μεταξωτά ήταν σε χρήση στη Δύση από τα μέσα του 6ου αι. π.Χ

Έως τον 5ο αιώνα π.Χ. το εμπόριο του μεταξιού το έλεγχαν οι Πέρσες και οι Σύροι.

Στα Ρωμαϊκά χρόνια συνεχίστηκαν οι εισαγωγές κατεργασμένης και ακατέργαστης σινικής κλωστής και έτοιμων υφασμάτων. Οι πηγές μαρτυρούν ότι κατά τα ρωμαϊκά χρόνια το μετάξι είχε τεράστια αξία, ίση με αυτή των πολύτιμων λίθων και του χρυσού. Αποτέλεσε στο εμπόριο ένα μετατρέψιμο νόμισμα μεταξύ ανατολής και Δύσης, και το βάρος του μετατρέπονταν σε χρυσό.

Οι έμποροι χρησιμοποιούσαν τους δρόμους του μεταξιού για την μεταφορά του  ήδη από την ελληνιστική και τη ρωμαϊκή εποχή.

Ο αυτοκράτορας στη Ρώμη φορούσε αποκλειστικά την πορφυρή μέταξα, ενώ τα μεταξωτά ενδύματα φορούσαν οι αξιωματούχοι του κράτους και μερικοί ευκατάστατοι ιδιώτες.

Έτσι η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, για να  περιορίσει και να σταματήσει το εμπόριο και την αγορά μεταξωτών από την Κίνα και για να γίνει η ίδια η αυτοκρατορία κέντρο παραγωγής και εμπορίας του μεταξιού, έπρεπε να μάθει το καλά κρυμμένο μυστικό της παραγωγής του.

Το μυστικό της σηροτροφίας μεταφέρθηκε στην Ιαπωνία μόλις τον 3ο αιώνα μ.Χ. από Κινέζους μετανάστες που μετέφεραν κρυφά σπόρους μεταξοσκώληκα. Προοδευτικά επεκτάθηκε στις Ινδίες, στη Σογδιανή, τη Βακτριανή και την Περσία.

Οι μοναχοί – κατάσκοποι

Σύμφωνα με την παράδοση,  η διάδοση της σηροτροφίας από την Ανατολή στη Δύση έγινε από μοναχούς του Βυζαντίου. Οι Βυζαντινοί μοναχοί με εντολή του αυτοκράτορα Ιουστινιανού  περιηγήθηκαν στην Περσία και στην Κίνα προκειμένου να μεταδώσουν τη Χριστιανική θρησκεία αλλά και να μάθουν για το μετάξι. Κατά τη διάρκεια των περιηγήσεων τους, παρακολούθησαν όλη τη διαδικασία εκτροφής του μεταξοσκώληκα και την παραγωγή του μεταξιού. Φεύγοντας όμως από την Κίνα, επειδή γνώριζαν ότι απαγορεύεται  η εξαγωγή τους, έκρυψαν μέσα στα κούφια καλαμένια ραβδιά  τους αρκετό μεταξόσπορο, και  στο τέλος της περιοδείας τους το 554 μ.Χ. τον μετέφεραν στην Κωνσταντινούπολη. Από τότε εισήχθη η σηροτροφία στο Βυζάντιο.

Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι, οι  δύο  μοναχοί Χριστιανοί πρέπει μάλλον να ήσαν Νεστοριανοί (μια αίρεση, Χριστιανική που υπήρχε στην Περσία, στην Σογδιανή,  την Ινδία, και στην Κίνα. Παρατήρησαν τον ιδιαίτερο τρόπο παραγωγής του μεταξιού στην Κίνα στον 6ο αιώνα μ.Χ. και τον παρέδωσαν στον Ιουστινιανό,  προκειμένου να κερδίσουν την εύνοιά του. Έπειτα, δημιουργήθηκαν κέντρα παραγωγής, στην Κωνσταντινούπολη, Βηρυτό, Αντιόχεια, Τύρο, Θήβα, και στην Θράκη. Έτσι το Βυζάντιο είχε το μονοπώλιο πάνω στην παραγωγή μεταξιού στην Ευρώπη για 6 αιώνες μέχρι τον 13ο αιώνα. Ήταν μεγάλη οικονομική βάση για την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, και μεγάλη πληγή για τις Περσικές και Κινεζικές οικονομίες. Η παραγωγή μεταξιού συνεχίζεται στην Ελλάδα έως σήμερα.

  

Μοριάς

 Στα πρώτα χρόνια η βυζαντινή αυλή κρατούσε μυστικό τον τρόπο παραγωγής του μεταξιού από τον υπόλοιπο λαό, που πίστευε ότι το μετάξι προερχόταν από κάποια φυτική ουσία.  Αργότερα όμως η τεχνική ξέφυγε από τα ανάκτορα. Έτσι η σηροτροφία και η μεταξουργία αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό σε όλη την  Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο, που ονομάστηκε από τότε Μοριάς, εξαιτίας της καλλιέργειας της μορέας-μουριάς.




Η Μεσσηνία και ιδιαίτερα η Καλαμάτα, εξελίχθηκε σε σημαντικό κέντρο παραγωγής μεταξιού και άκμασε από τον 18ο έως τα μέσα του 20ου αιώνα.

Επίσης ένα από τα πιο ισχυρά κέντρα ανάπτυξης της μεταξουργίας, ήταν το Σουφλί.

Κατά την περίοδο των Σταυροφοριών, οι Φράγκοι έπαιρναν αιχμάλωτους σηροτρόφους από το Βυζάντιο και τους μετέφεραν στις πατρίδες τους, όπου και τους χρησιμοποιούσαν για την μετάδοση της τεχνογνωσίας που κατείχαν και για την βελτίωση της οργάνωσης των σηροτροφικών μονάδων που λειτουργούσαν στη Δύση. Επίσης το 730 μ.Χ. Άραβες πειρατές μετέφεραν μέσω των αιχμαλώτων τους την σηροτροφία στην Σικελία.

Από τις αρχές του 16ου αιώνα η επεξεργασία του μεταξοσκώληκα και η παραγωγή μεταξιού παίρνει πλέον βιομηχανική μορφή και γνωρίζει μια συνεχή τεχνολογική ανάπτυξη κατά τον 18ο αιώνα. Τα σημαντικότερα κέντρα επεξεργασίας και εμπορίας του μεταξιού που υπήρχαν την εποχή αυτή ήταν η Λυών, η Τουρ και η Αβινιόν της Γαλλίας καθώς και η Γένοβα η Βενετία η Φλωρεντία και το Κόμο της Ιταλίας.

Το 1822 η παρουσίαση της συνθετικής ίνας στην διεθνή εμπορική έκθεση του Παρισιού αποτέλεσε καθοριστικό γεγονός που μείωσε την παραγωγή μεταξιού στην Ευρώπη τις επόμενες δεκαετίες.

Επίσης στην μείωση της παραγωγής του μεταξιού στη Γαλλία συντέλεσε και η μεγάλη επιδημία της πιπερίτιδας ( ασθένεια που προσβάλλει τους μεταξοσκώληκες και άλλα είδη  κάμπιας ) που έπληξε τους μεταξοσκώληκες (1820-1825).


Διορθωτέο


Η Οθωμανική κυριαρχία στην Ελλάδα κράτησε τετρακόσια χρόνια μέχρι την Ελληνική Επανάσταση (1821-1829). Η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα που κατάφερε να εξασφαλίσει την ανεξαρτησία της από την τουρκική κατοχή.


  • Ανεξαρτησία της Ελλάδας
  • Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος 1939-1945
  • 1952
  • 21 Απρίλη του 1967
  • Ιούλιος του 1974
  • 1981 και μετά
Ανεξαρτησία της Ελλάδας

Μετά από μια μακρά περίοδο με πολέμους και αιματηρές συγκρούσεις, το 1830, δημιουργείται το ανεξάρτητο Ελληνικό κράτος, το οποίο τελικά επικυρώθηκε από τη συνθήκη της Κωνσταντινούπολης τον Ιούλιο του 1832. Το κράτος αυτό ωστόσο, δεν περιελάμβανε όλες της περιοχές της σύγχρονης Ελλάδας. Ο αγώνας για την απελευθέρωση όλων των περιοχών της Ελλάδας συνεχίστηκε μέχρι το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Το 1864 ενσωματώθηκαν τα Ιόνια νησιά, το 1881 μέρη της Ηπείρου και της Θεσσαλίας, το 1913 κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων και υπό την ηγεσία του μεγάλου Έλληνα πολιτικού Ελευθερίου Βενιζέλου, η Μακεδονία, Ήπειρος και το Ανατολικό Αιγαίο και το 1919 η Δυτική Θράκη και το 1948 τα Δωδεκάνησα. Περισσότερο πολύπλοκη διαδικασία ήταν η ενσωμάτωση της Κρήτης η οποία κράτησε από το 1918 έως το 1913.

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος 1939-1945

Στη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου 1940 η Ελλάδα ήταν μια από τις λίγες χώρες που αντιστάθηκαν στις δυνάμεις του Άξονα. Λόγω της γεωστρατηγικής της θέσης, η Ελλάδα θεωρείται χώρος ζωτικής σημασίας και σταυροδρόμι τριών ηπείρων.

1952

Η Ελλάδα έγινε μέλος του ΝΑΤΟ

21 Απρίλη του 1967

Ένα πραξικόπημα από ομάδα συνταγματαρχών οδήγησε την Ελλάδα σε στρατιωτική δικτατορία μέχρι το 1974.

Ιούλιος του 1974

Ένα δημοψήφισμα είχε ως αποτέλεσμα την απόρριψη της συνταγματικής μοναρχίας και την ίδρυση της τρέχουσας Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.

1981 και μετά

Η Ελλάδα αποτελεί μέλος αρχικά της Ευρωπαικής Οικονομικής Κοινότητας και στη συνέχεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αποδεικτικά στοιχεία της μακριάς και πολυτάραχης ιστορίας της Ελλάδος αποτελούν οι πολυάριθμοι αρχαιολογικοί της χώροι, τα μουσεία της και οι συλλογές αντικειμένων, από την προϊστορική, την αρχαία, την κλασική, την Ελληνιστική, την Ρωμαϊκή, τη Βυζαντινή και τη Νεότερη περίοδο, θυμίζοντας το μεγαλείο της , αλλά και την κοσμοϊστορική της σημασία .




Υπό την Αιγίδα




Υποστηρικτές

Ακολουθήστε μας